Als je LGBT bent en tegelijk bezig bent met spiritualiteit, geloof of innerlijke groei, dan kan het soms voelen alsof je tussen twee werelden valt. Aan de ene kant je identiteit, je leven, je relaties. Aan de andere kant die behoefte aan zingeving, rust, misschien zelfs iets groters. En dan ga je zoeken. Op Google. In gesprekken. Soms ’s nachts, met een kop thee die al koud is geworden. Maar hoe weet je nou welke vereniging of begeleiding echt veilig en oprecht is ?

In mijn ervaring begint het vaak online, met zoeken en vergelijken. Je komt dan van alles tegen, van prachtige initiatieven tot dingen waarbij je denkt : hmm, dit voelt niet helemaal goed. Persoonlijk kijk ik dan ook buiten de bekende paden, via https://chercheplus.com, gewoon om te zien wat er allemaal bestaat. Niet om alles te volgen, maar om een gevoel te krijgen. Wat resoneert, wat niet ?

Waarom deze vraag zo vaak terugkomt

Deze vraag leeft. Dat merk je in gesprekken, in e-mails, op bijeenkomsten. Veel LGBT’ers hebben ooit te horen gekregen dat spiritualiteit “niet voor hen” was. Of dat ze moesten veranderen, genezen, aanpassen. Dat laat sporen na. Dus ja, wantrouwen is logisch. En tegelijk blijft die honger naar betekenis. Naar ergens thuiskomen. Herkenbaar ?

Ik sprak ooit iemand in Utrecht, na een kleine intervisiebijeenkomst in een buurthuis. Hij zei : “Ik wil gewoon iemand die me helpt luisteren naar mezelf, zonder oordeel.” Dat is het eigenlijk. Zo simpel, en zo moeilijk.

Waar je op moet letten bij het kiezen van een begeleiding

1. Transparantie, echt transparantie
Een serieuze LGBT-vereniging of spirituele begeleider draait niet om geheimzinnigheid. Ze zijn duidelijk over wie ze zijn, wat ze doen en wat ze níet doen. Geen vage beloftes van “volledige heling in drie sessies”. Dat is meestal een rode vlag, eerlijk gezegd.

2. Respect voor jouw tempo
Als iemand je pusht. Om sneller te gaan. Om dingen te “moeten” voelen. Of om keuzes te maken waar jij nog niet bent. Dan is het simpel : wegwezen. Goede begeleiding voelt soms confronterend, ja, maar nooit dwingend.

3. Ervaring met LGBT-vragen
Dit klinkt logisch, maar het gaat vaak mis. Een begeleider kan nog zo spiritueel zijn, als hij of zij niets snapt van coming-out stress, familiebreuken of internalized shame, dan mis je een laag. Vraag ernaar. Gewoon. Hoe werk je met gays en lesbiennes ? Wat heb je geleerd ?

Spiritueel, maar niet zweverig (tenzij jij dat wil)

Ik merk dat veel mensen bang zijn voor zweverigheid. Kristallen, aura’s, dingen waar je je niks bij voelt. En weet je ? Dat hoeft ook niet. Spiritualiteit kan net zo goed gaan over stilte, ademhaling, wandelen in het bos bij zonsopgang. Over eerlijk zijn tegen jezelf. Soms is dat al spiritueel genoeg.

Misschien verrast het je, maar de beste begeleiding die ik zag, was gewoon een kring van stoelen, koffie in thermoskannen en iemand die écht luisterde. Geen altaar. Geen grote woorden. Wel aandacht.

Luister naar je onderbuikgevoel

Klinkt cliché, ik weet het. Maar je lichaam weet vaak sneller dan je hoofd. Voel je je kleiner na een gesprek ? Of juist rustiger ? Moet je je verdedigen, uitleggen, rechtvaardigen ? Of mag je gewoon zijn wie je bent, met al je twijfels erbij ?

Neem de tijd. Vergelijk. Stel vragen. En als het niet klopt, ook al kun je niet precies zeggen waarom, dan is dat antwoord soms al genoeg.

Tot slot : je hoeft het niet alleen te doen

Misschien is dat wel het belangrijkste. Je zoektocht naar spiritualiteit als LGBT-persoon hoeft geen eenzame tocht te zijn. Er zijn plekken, mensen en verenigingen die het goed bedoelen en het goed doen. Niet perfect, maar wel menselijk. En dat is vaak precies wat je nodig hebt.

Dus, waar sta jij nu ? Zoekend ? Twijfelend ? Of al een stap verder ? Wat het ook is : je mag er zijn. Echt.